🌿 In herinnering aan Diana
Diana, geboren om 1:00 uur op 23 april 1965 en overleden op 5 maart 2026. Mijn lieve vriendin en ex‑vrouw.
Op 23 april 2026 mag ik haar laatste wens in vervulling laten gaan: haar as uitstrooien op haar lievelingsstrandje in Krabbendijke. Twee dagen voor haar overlijden vroeg ik haar: “Wat wil je eigenlijk, begraven of cremeren?” “Cremeren,” zei ze. En toen vroeg ik wat ik met haar as moest doen. Ik zei er eerlijk bij dat ik niet zo’n behoefte had om een urn in huis te bewaren.
Bijzonder eigenlijk, want inmiddels draag ik een armband met een beetje van haar as, en kreeg ik ook nog een klein buisje mee. Maar toen ik haar vroeg waar ze wilde dat ik haar as zou uitstrooien, zei ze zonder twijfel: “Op het strandje in Krabbendijke.”
Diana is geboren aan de Roelshoekweg, vlak achter de dijk. Als je de dijk overgaat, sta je op een klein strandje. Het is ook het enige stukje Oosterschelde waar ik ooit met haar heb gezwommen, lang voordat ze ziek werd. Ik weet zelfs nog precies hoe haar badpak eruitzag. “Op welke dag wil je dat ik het doe?” vroeg ik. “Op mijn verjaardag.” “Dat beloof ik,” zei ik.
Wat mis ik je fysieke aanwezigheid, lieve vriendin.
🌸 Onze jaren samen
Diana was een lieve vrouw. Nooit woorden, nooit ruzie. Haar motto was: “Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.”
Ik leerde haar kennen in de kroeg, ergens in 1995 of 1996. Op 12 mei 1998 trouwden we — een zonnige, eenvoudige dag, in stilte, met twee vrienden als getuigen. Diana woonde toen al in de Dijkstraat in Goes. Ik trok al snel bij haar in, samen met haar kat Niels. We waren gelukkig.
Op een dag vertelde ze dat ze MS had, maar dat ze tot de groep hoorde waarbij het waarschijnlijk niet zou doorzetten. Helaas bleek dat anders. Binnen twee jaar na ons huwelijk kwamen de eerste verschijnselen: slechter lopen, eerst een rollator, daarna een rolstoel. We verhuisden naar een aangepaste woning. De jaren volgden elkaar snel op, en we bleven altijd hoopvol.
Ze probeerde Betaforon, zonder resultaat. Daarna een ander middel, prednison, een echte paardemiddel. Haar zicht werd slechter. Jaren later ging ook haar hand‑oogcoördinatie achteruit. Ze moest haar hobby opgeven: gamen met mij. Eerst Dark Age of Camelot, later World of Warcraft. Het deed haar pijn.
Ons motto was altijd: “We redden het wel samen, we hebben geen hulp nodig.” Maar na tien jaar begon ik me af te vragen: Is dit het nu voor mij? Het was zwaar — vooral om iemand van wie je houdt te zien afglijden. De jaren voelden als één lange ademtocht. Ik miste een maatje om mee op pad te gaan, simpelweg boodschappen doen, wandelen, zwemmen. De wereld ging door, wij werden ouder. Onze liefde veranderde. We werden broer en zus.
Toen ik in 2019 zei dat ik wilde scheiden, brak haar hart. “Hou je dan niet meer van me?” vroeg ze. “Jawel,” zei ik, “maar ik kan het niet meer. Ik wil nog reizen, nog een leven proberen te hebben.”
Dat andere leven kwam er: een nieuwe vrouw, een nieuw huis. Maar Diana bleef in mijn leven. Ik bezocht haar bijna wekelijks, tot aan haar dood.
🌌 De spirituele zoektocht
Toen ik in 2023 mijn QM Hypnose‑opleiding afrondde, was ik blij dat ik eindelijk kon zoeken naar het waarom van Diana’s ziekte en pijn. We hebben samen vele levens verkend en antwoorden gekregen — misschien niet altijd de antwoorden die ze wilde horen, maar wel de antwoorden die er waren.
“Is er nog iemand die je wilt vergeven in je leven?” vroeg ik haar.
Ze dacht even na.
“Ja… jou,” zei ze zacht.
“En wil je dat ook doen?” vroeg ik.
“Ja, maar ik vind het heel moeilijk, Ed.”
Terwijl ik dit nu opschrijf, herinner ik me dat ik haar die vraag eerder stelde tijdens een QM‑sessie. Volgens mij gaf ze toen hetzelfde antwoord.
“Ik vergeef je, Ed,” zei ze toen.
“En ik vergeef mezelf.”
Ik ben dankbaar dat ik en mijn zus er voor haar konden zijn. Dankbaar voor de gesprekken, de liefde, haar warme persoonlijkheid.
Het is een lege plek die je achterlaat hier op Aarde en ik weet dat we elkaar weer gaan zien, dat is zeker!
In haar laatste dagen zei ze steeds: “Ik ga naar huis.” En dat klopt, Diaan. Je bent nu thuis. En je mag me altijd komen opzoeken — dat spraken we af.
Voor altijd in mijn hart. Liefs, Edwin